Tuesday, December 12, 2006

...

Já o Inverno, espremendo as cãs nevosas,
geme, de horrendas nuvens carregado;
luz o aéreo fuzil, e o mar inchado
investe ao Pólo em serras escumosas.

Oh, benignas manhãs! Tardes saudosas,
em que folga o pastor, medrando o gado,
em que brincam no ervoso e fértil prado
Ninfas e Amores, Zéfiros e Rosas!

Voltai, retrocedei, formosos dias!
Ou antes, vem, vem tu, doce beleza,
que noutros campos mil prazeres crias;

E ao ver-te sentirá minh’ alma acesa
os perfumes, os encantos, as alegrias
da Estação que remoça a Natureza !

Bocage, In Rimas




...lembrei-me de noite, ao ouvir a chuva contra a janela, fustigada pelo vento obtuso e furioso.

Labels: , ,

Friday, September 29, 2006

Astronomie

(Tintoretto)

Pastor, que antre nubres andas,
seguindo na tierra ls tous ganados
de xaras i pinos;
eimaige, que atrais l bafo de ls seres
bibos, renacidos ou sin acion;
bubida, que l mar bebe, i ancha
la maré, alhebanta l’óndia, solta
l sou oulor zde l’eiterno ampeço;
manto, que me calece l cuorpo znudo
ou l’amostra nun claron de brilho;
aire, armano al aire, mas que assopra
matéria, amor, magnetes;
pélos d’ouro, spargidos na tierra,
an fuolhas d’outonho abermelhadas
ou an raleiras abiertas pa la lhuç;
queluna de puro brilho, que aguanta
ls dies antre manhanas i nuites
rostro, que ten la risa i l mirar oubíquos
até al fondo de las raízes i até als cúmios;
corola, que repite l’órbita de ls astros,
bendo las outras corolas houmildíssimas lantre eilha;
lhámpeda, de siléncio nun alcançable,
antre ls sonidos más achegados de las criaturas
que, an siléncio tamien, cun eilha cántan;
mano cota que fai fiestas al mundo
cumo se ls dedos caídos fúran centeilhas;
speilho, que al ser mirado ye scuro,
cumo ua fuonte que cuorre, sin eimaiges,
para andrento la trúbia auga de sue barriga;
abe, sin beiral adonde pousar ardendo
la figura de l’antiga fénix sacraficada;
Sol ye tou nome, l tou ser i l tou rostro.
Ah Sol, you solo, poeta deste seclo, sei
que ne l feturo t’eirás a bolber nada.
Miu Sol, lhebarás an ti todos ls bersos
de ls poetas, an lhibros, an lhápidas.

Fiama Hasse Pais Brandão. in CENAS VIVAS, ed. Relógio d’Agua, Lisboa, 2000
Tradução em mirandês de Amadeu Ferreira, 2001
(Convenção Ortográfica da Lingua Mirandesa nos links)

Labels: ,